कविता: दैवले रुवायो धर्धरी

प्रणय श्रेष्ठ

Pranay Bikal Shrestha

सबको आँसु वर्षन्छ बर्बरी
दैवले रुवायो धर्धरी

जताततै भूकम्प चलाउने
वर्षा गराई धर्तीलाई गलाउने
प्रकोप यो रोकिएन केही गरी
दैवलेनि रुवायो धर्धरी

खुल्ला आकाश मसानघाट बास भो
मानव लाश दैवको प्यास भो
उजाड भयो धेरैको छहारी
दैवले रुवायो धर्धरी

सबैको पाल हुरीले उढायो
बेहाल भइयो झरीले रुझायो
हुरीबतास रोकिएन केही गरी
दैवले रुवायो धर्धरी

परिस्थिति दु:खको सागर भो
सुन्दर बस्ती बालुवको बगर भो
हेर्दा छाती चर्कन्छ चर्चरी
दैवले रुवयो धर्धरी

गाँस, बास, कपास धेरैले गुमाए
कसैले त मृत्युलाई समाए
आफ्नै आश्रम भैदियो चिहानसरि
दैवलेनि रुवायो धर्धरी

आफ्नै सबल अङ्ग गुमाएर
बाँचे धेरै अपाङ्ग भएर
बाँकी जीवन बिताउने केगरी
दैवले रुवयो धर्धरी

हात गोडा केही छैन साथमा
गहिरो चोट लाग्या छ माथमा
अन्न छैन खानलाई पेटभरि
दैवले रुवायो धर्धरी

हाँसो खुशी अनायास खोसियो
मीठो सपना रगतमा मुछियो
कामिरहेछ धर्ती यो थर्थरी
दैवले रुवायो धर्धरी